Search here...
TOP
Blog Persoonlijk

Waarom wonen op het Spaanse platteland niets voor mij is (en ik het toch doe)

Spaanse platteland
Ik op het spaanse platteland

Mijn ervaring op Spaanse platteland

Het is alweer een maand geleden dat ik terugkeerde naar het Spaanse platteland. Hoewel ik er inmiddels aan gewend zou moeten zijn, blijft de overgang van het leven in Nederland naar Spanje groot. Het voelt een beetje alsof ik een andere dimensie instap. Een soort parallelle wereld met een andere taal, klimaat, mensen en manier van leven.

Ook deze keer kostte het weer even tijd om opnieuw te wennen. Om niet meer over mijn Spaanse woorden te struikelen en te beseffen dat het oké is om binnen te blijven als de zon schijnt (want de kans is groot dat hij er morgen weer is). Intussen ben ik helemaal geland en heb ik mijn routine aardig gevonden.

Daar zit ik dan. In een nieuw huis. In the middle of nowhere. Op een eiland wat ik nauwelijks ken. De verhuizing naar Mallorca was vrij impulsief. Bij de eerste en beste bezichtiging besloten Hugo en ik ervoor te gaan. Mallorca kende ik niet, maar een huisje op het platteland niet ver van zee? Dat moest toch fantastisch zijn?

Realiteit is dat ik van het leven op het platteland weinig kaas heb gegeten. Laat mij maar een zeil hijsen of een literatuuronderzoek doen. Maar een moestuin heb ik nooit gehad, laat staan een stukje land om voor te zorgen. Past dit leven écht bij mij?

1. Dingen duren lang

Voor onze finca (‘boerderij’ in het Spaans) hebben we vele plannen. Lees hier meer over onze duurzame huisje op Mallorca en hoe we dit aanpakken. Op papier staat het allemaal als een huis. Een voedselbos, nieuwe veranda, eco-toilet, grijswatersysteem, schuifdeur en een nieuwe keuken. Oja en een nieuwe vloer alsjeblieft. Ik zie dit allemaal liever vandaag dan morgen gebeuren.

De werkelijkheid is dat al deze projecten tijd (en geld) kosten. De bomen die we nu planten zijn jong en het gaat jaren duren voordat ons ‘bos’ vorm krijgt. Er rest mij niets anders dan diep in en uit te ademen. En te ontspannen. Op het platteland zijn veel projecten voor de lange termijn en dat is oké.

Spaanse platteland
Pas geplante moerbei. We hopen dat hij ons ooit schaduw geeft

2.  De natuur is meedogenloos

Bij het huis zaten twee hanen (en vier kippen). Maandenlang waren ze one happy family. Tot vorige week. De hanen begonnen ineens te vechten, tot bloedens aan toe. Meerdere malen vlogen ze elkaar in de veren. We zette ze apart, maar zelfs door het hek lieten ze elkaar niet met rust.

De gemoederen zijn na het laatste duel wat bedaard, maar de kans is groot dat dit tijdelijk is. We bekijken daarom onze opties: één wegdoen betekent waarschijnlijk zijn einde en een gesloten hok bouwen betekent dat hij daar de rest van zijn leven in doorbrengt. De conclusie? Er gaat het minst lijden mee gemoeid als er eentje wordt afgemaakt. Ik eet geen vlees maar Hugo wel en wat is er beter dan het eten van een haantje van eigen land? Hij heeft een mooi leven gehad.

Pijnlijk? Het liefst maak ik geen dieren dood dus ja, verdrietig vind ik het wel. Hetzelfde lot staat te wachten voor alle mannelijke kuikentjes die geboren worden… De natuur is meedogenloos!

Spaanse platteland
Gehandhaafde leider van de groep na een duel

3. Het Spaanse platteland is eenzaam

Onze finca is omringt door platteland in een dunbevolkt gebied. Op vijf kilometer ligt een klein dorpje. We kennen gelukkig een paar fijne mensen op het eiland, maar die zitten niet bepaald om de hoek. Het leven op het Spaanse platteland is dus vrij eenzaam.

Waarschijnlijk is het een kwestie van tijd voordat we meer mensen in de buurt leren kennen, een pandemie helpt hier momenteel niet bij. Gelukkig hebben Hugo en ik jarenlang op de boot gewoond, zonder elkaar over boord te gooien. De ultieme samenzijn test!

Spaanse platteland
‘El barrio’ – de buurt

4. Back to basics is niet comfortabel

Een druk op de knop en de centrale verwarming springt aan. Niet bij ons! Hoewel we in de toekomst een duurzamere verwarming willen, doen we het nu met een houtkachel. Zelfs Spaanse eilanden koelen ’s avonds aardig af in de wintermaanden.

Met hout slepen, takken breken en een vuurtje maken zijn behoren tot mijn dagelijkse routine. Kippen voeren, de (moes-)tuin verzorgen, bomen planten, oogsten… Het leven op het platteland is veel werk! Je begrijpt dat ik over een droger, vaatwasser of magnetron niet eens begin in ons, op zonne-energie werkende, huisje.

Niet perse ‘comfortabel’. Wel eenvoudig. Natuurlijk heb ik wel eens geen zin, maar de simpelheid van deze taakjes heeft zeker iets rustgevends.

Spaanse platteland

Waarom ik het toch doe

Voor de duidelijkheid: dit verhaal is niet bedoeld als klaagzang. Graag wil ik laten zien dat ook mijn ‘droomleven’ keerzijdes heeft. Op social media worden die alleen niet vaak door mij (of anderen) laten zien. Maar natuurlijk horen die er gewoon bij!

Ook voorbij de schone schijn, weet ik waar ik het voor doe. Het leven op het Spaanse platteland is dichterbij de natuur. Ik ben meer buiten, actiever en leer over alles wat groeit en bloeit. Ik breng mijn idealen in de praktijk en het voelt goed om aan iets te bouwen voor lange termijn. Ik zou, in ieder geval voor nu, niets anders willen. Had ik al verteld dat ik niet ver van zee woon?

Spaanse platteland
Zandpad naar het huis
Great things take time to grow

«

»

3 COMMENTS

  • Dorus

    Top geschreven weer 👌🏻💚
    Komt allemaal goed! 😘

  • Eva

    Marlot, zo goed en mooi verwoord dit! Ik herken zoveel in je woorden. I guess, we’re in the same boat 😉

  • Willem

    Prachtig verhaal Lot, mooi geschreven.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *